Ang Batang Nakipaglalo ta Pulan Lobo

Ang Batang Nakipaglalo ta Pulan Lobo

(Hango sa The Red Baloon  (1956) )

Ni Mikael Rabara Gallego

(Kay Sylvere Borromeo

At sa mga gabing kailangan nating matulog sa Luneta)

 

Gutto kong lumipad. Gutto ko ng pulan lobo. Ayaw ko ng voltet payb. Di ko gutto ti aslo boy. Ayaw ko ng etpada ni Dat Beder. Takot ako e.

Gutto ko ng pulan lobo. Tatakay kami ng yip-yip, tatatbo sa tiyapo, edta, tatawid ta abenida, tatain ng ice lim. Hinawakan ko ng mahigpit ang pulan lobo, Tumakayt  kami ng kabalyong patpat, tapos tatbo kami ng tatbo, tatatbo gang makalating sa Plance. Kahit ta Pluto, pupunta tami basta may libleng toton tendi.

‘Tang alaw, nang papatok ako ng itkul, nakita ko ang pulan lobo, nakatabit ta potte. Tabi ko, wow, anlaki-anlaking bayabat. Pagkakuha ko ta pulan lobo, naging malaking mooon. Pulan pulan moooon. Talap ng piling e. May kalalo na ako, bagong taibigan, katama sa pamamatyal, dadalhin ko ta skul, mag-aalal taming dalawa. Mag-aalal akong mabuti para sa taibigan kong pulan lobo.

Tinutundan ako ng pulan lobo. Tahit tan ako magpunta. Palang may taliling itip, kahit di nagtatalita. Naglalo kami ng tagu-taguan, tumbang pleso, pantintelo. Syemple, si pulan lobo ang laging taya! Hinahabol namin ang mga tlen, nakitilong kami ta mga taong may payong pag umuulan. Lokong pulan lobo, nang may makitang buthaw na lobo, iniwan ako. Hinabol ang tekti-tekting buthaw na lobo. Sinundan ko nga.

Pero malami nagkakagutto sa pulan lobo. Kahit itim na ato gustong kagatin. Lalo na si Tig-ong. Dinukot nila itang araw ang pulan lobo at dinala sa isang lote. Tiniladol nila ng tiniladol. Hinanap ko ang pulan lobo. Di ako makakatulog pag nawala ta akin ang pulan lobo. Nang makita ko, tinawag ko ang pulan lobo, tumatbo kami ng ng tumatbo. Hinabol kami ng tabigan ni Tig-ong.

Angang makalating kami sa Luneta. Doon, tiniladol nila ng tiniladol ulit. Binato ng binato.  Ang taklap naman ng mundo, tigaw ako ng tigaw. Pelo di nakinig tina Tig-Ong. Angang mapagod ang pulan lobo, umimpit nang umimpit, lumiit nang lumiit. Tapot tinapakan ni Tig-Ong. Ayun, patay!

Naiwan akong mag-ita sa tabi ng pulan lobo. Tapos, biglang andaming dumating na lobo. May malalaki. May malilit. Pala silang mga bitwen na tumatapit sa akin. Tuwan-tuwa ako. Itinali ko ang mga lobo ta aking mga tamay angang lumipad ako. Antalap ng piling na nililipad ka ng malaming lobo. Kaya nagplamis ako sa taibigan kong pulan lobo.

Paglaki ko, tatawa ako ng ispeytip. Pupunta tami ta bulan.

 

(Noong isang linggo habang nasa lamay ng kaibigan naming si Norman, nagkita ulit kami ni Syl, at di maiwasang mapagkuwentuhan ang nakaraan, ang buhay estudyante, ang pagtulog sa Luneta, ang librong nabasa, ang paboritong pelikula. Hanggang mabanggit niya ang Red Baloon, kung paanong hanggang ngayon ay di parin sumasablay na antigin ang aming mga gurang na isip. Isa lang ang ibig sabihin nito, kailangang bumalik sa West of Ayala, di ba kuya Alvin? Hehe)

Advertisements