DoTA o Ako

Hindi naman talaga ako mahilig mag-DoTA. Pramis.  Iba ang laro ko. Puwede kong sabihin, SC2 (Starcraft 2) ang laro ko o General Zero Hour o yung sinusubukan ko ngayon, LoL (League of Legends) . Puwede ko rin namang sabihing laro sa apoy ang hilig ko, basta nagkakaintindihan tayo, naiintindihan mo ang sitwasyon, anong masama, di ba? Minsan lang tayong magiging makasalanan, lubos-lubosin na natin. GG kung GG ang moralidad, pero anong magagawa ko, imba naman talaga ang pag-ibig. O libog. Malabo? Pasensiya na, hindi naman talaga ako mahilig sa trashtalk. Adik lang. Kuwento na lang natin sa pagong. Samahan mo akong maghanap.

Hindi naman ito tungkol sa akin. Tungkol ito kay Akali (tawagin natin siyang Akali dahil ito ang hero na gamit niya nung una ko siyang mapanood na naglalaro ng LoL), bot lamang dito si Totoy Brown, ang kaniyang boypren. Nakilala ko si Akali dito sa isang comshop sa Morayta. Dito ang tambayan nila ni Totoy Brown pagkatapos ng kanilang klase. Sa FEU nag-aaral si Totoy Brown, mahilig sa DoTA, si Akali, sa UST, mahilig naman sa LoL. Galing ako noon sa trabaho. As usual, OT na naman, uso naman kasi doon sa Viper Publishing na pinapasukan ko, ang gawin kang kabayo.

Sa PC7 ako pinaupo ng bantay ng shop, sa PC6 nakaupo si Akali, busy sa paglalaro ng LoL, nasa PC 10 naman si Totoy Brown, mukhang killing spree ang loko, mura nang mura! Marami pa ring kostyumer noong oras na iyon, halos puno ang lahat ng PC. Tulad ng dati, pagbabasa ng Manga at panonood ng anime, kunting tsek ng news feed sa FB  ang tangi ko lamang ginagawa pag nag-ne-net ako.

Hindi sa galing sa paglalaro ng LoL ni Akali ako na-curious, na-stun, na-slow, na-inlab.  Wala naman sa akin yung  mabilis kang mag-cast ng skills. Wala naman sa akin kung kaya mong mag-pentakill gamit ang combo mo, kundi sa haba at ganda ng kaniyang mga daliri ako napahanga, na-stun, na-slow, na-inlab. Naisip ko, paano kaya siya humawak malamig na bagay. Malulusaw kaya ang ice cream na hahawakan niya o lalong titigas? Wala na akong gagawin noon, tinatamad na akong magbasa ng Manga, ngunit ayuko pang umalis. Kaya nagpasikat na lamang ako kay Akali, naglaro na lang ako Candy Crush!

Hindi alam ni Totoy Brown na gina-gank ko siya kay Akali. Saka ko na sasabihin kung paano nagsimula ang backdoor relationship namin ni Akali. Pero pramis hindi ko hinarass si Akali. Marunong naman akong manligaw, kayo naman. Kung nakikita ko siyang nag-so-solo top, teleport at ignite agad ang spell! sabay ss agad at pakawala ng kombong w, q, e! Luma-last hit ako kay  Akali sa tuwing may pagkakataon, assasin style baga. GL at HF ang lagi naming pagkikita. Ganoon yata talaga. Alam ni Akali na nagkakasala siya kay Totoy Brown. Mahal niya si Totoy Brown. Totoo yun. Ako? Kailanman, hindi ako nag-demand ng pagmamahal sa isang babae. Sige shabu pa, gago! Pero aminado ako na mahal ko si Akali. Walang duda, SS lagi ang binibigay ko sa kaniya. Kahit wala nang mana. Hindi ko lang sinasabi madalas sa kaniya iyon. Minsan naisip ko, kailangan lang ako ni Akali. Kaya niya ako minahal. Kailangan niyang magkamali para maunawaang mahal pa rin niya si Totoy Brown. Simula naman talaga KS na ako pagdating kay Akali. Wala na akong aasahan pang iba. Si Totoy Brown lamang ang OM ni Akali.  Hindi natin mapipigilan ang katapusan ng ganitong laro, kahit pa sabihin ni Cho ‘goth Bot na “Wait I’m not done yet.”

Dahil ang totoo, sa DoTA lang naman tayo maaaring maging godlike. Pagdating sa pag-ibig, lagi tayong first blood. Oo, tayo.

/all nc game

/all gg

/all gg

gg

___________

gg – Good Game, lame statement na madalas sinasabi ng gamer sa pagtatapos ng laro, talo man o panalo.

imba – Imbalanced; term na ginagamit sa mga hero o champion, weapon o item build na masyadong malalakas o masyado namang mahihina. Puwede ring sabihing “imba” ang isang gamer kapag masyadong magaling.

bot – AI na hero o champion

gank – suprise attack sa isang hero o champion;

solo top – pagiging solo ng hero o champion sa top lane ng mapa

Teleport – isa sa mga spell na ginagamit ng champion sa LoL

Ignite – spell katulad din ng teleport

q, w, e, at r – hot keys ng mga skill ng champion sa LoL

gl – good luck, ito madalas sinasabi ng gamer sa pagsisimula ng laro

hf – have fun; katulad din ng gl (ex. gl hf gg)

ss – ultimate skill ng isang hero o champion; super skill.

ks – Kill Steal

nc game – nice game

Advertisements

Lakay Simon

May-ari ng tinutuluyan nilang apartment si Lakay Simon. Kumakatok siya sa kanilang kuwarto at nag-aalok ng tagay tuwing gabi. Tulad ng isang sundalong umuwi galing ng digmaan at bigo sa pagibig, walang damit na pang-itaas na pumapasok sa kuwarto, may hawak na hinebra at may nakaipit na Champion sa daliri.

Ritwal na marahil para sa kaniya ang mag-alok ng tagay. “Para sa demonyo,” alok ni Lakay Simon sa kanila, kita ang nabubulok na ngipin habang nakangiti.

Minsan, naiwang mag-isa sa kuwarto si Alfredo. Wala pa ang kaniyang mga kasama sa bahay. Nauna siyang umuwi matapos makapagpaalam sa mga kaibigan na may tatapusing proyekto para sa subject nilang Film Appreciation. Nagkayayaan kasing mag-inuman sa may Kalaw.

Tulad ng dati, hindi marunong kumatok si Lakay Simon. “Lakay,” entrada  niya. “Ub-ubraem?” Simula noong malaman niyang taga-ilocos din si Alfredo, lagi na niyang tinatawag na Lakay. Hindi pa man siya nakakasagot, iniabot na niya kay Alfredo ang hawak na baso. “Heto, Lakay, para ti sairo.”  Tinanggap niya ang alok na tagay. Inilapag ni Alfredo ang baso sa sahig matapos tumagay. Nagpatuloy sa kaniyang ginagawa.

Bakit ba kahit na anong sanay mo sa alak e, mapait pa rin?

Umupo siya sa gilid ng kama, nakaharap kay Alfredo. Napansin Alfredo na nakabukas ang zipper ng pantalon ni Lakay Simon, walang damit pang-itaas.

“Kukwam dagita?”

Nakatingin si Lakay Simon sa mga librong nakasalansan sa gilid ng kama.

“Wen, Lakay.”

“Mahilig ka palang magbasa ng libro.”

“Pampalipas lang po ng oras.”

May kung anong bagabag ang dumapo sa kamay ni Alfredo, nanginginig ang kaniyang mga daliri habang nagtitipa sa keyboard. Nawawala ang momentum.

Hinihintay niyang magsalita muli si Lakay Simon ngunit nananatili siyang nakayuko. Kakatapos na naman siguro nitong kumantot, bulong ni Alfredo sa kaniyang sarili. “Lakay, lasing na yata kayo!” Sigaw niya. Isang sagad-sa-butong putanginamo! ang naging tugon ni Lakay Simon sa kaniya.

Pinagmasdan niya si Lakay Simon. Para siyang si Palito na lango, lasing sa nasawing pag-ibig. Minsan-minsan lang niya nakakasama sa inuman si Lakay Simon. Madalas kasi, si Lakay ang laging nagyaya at doon sila sa baba sa sala nag-ja-jamming kasama ang ibang borders ng apartment (mga seaman ang karamihang nakakuha ng kuwarto ng apartment). Pag ganun kasi, tumatanggi na siya. Hindi kasi nakikipag-inuman si Alfredo sa mga hindi niya kakilala. Dito lamang sa kuwarto nila nakakasamang makainuman si Lakay Simon.

Maraming kuwento si Lakay Simon tungkol sa kaniyang sarili. Kuwento na hindi nila alam kung totoo, o gawa-gawa lamang. Madalas kasi masyadong madaldal ang putang-inang matanda. Sabi ng mga seaman, dati raw sundalo si Lakay Simon. Nasira ang buhay nang makipag-hiwalay ang kaniyang asawa at sumama sa ibang lalake. Naburyong ang putang-ina. Sa kuwento ni Lakay Simon, may dalawa siyang anak, kinuha ng asawa nang makipag-hiwalay sa kaniya. Nagtrabaho sa Kuwait, napilitang umuwi si Lakay Simon nang magsimula ang Gulf War. Hinanap niya ang kaniyang pamilya hanggang sa may makapagsabi sa kaniyang nasa Isabela ang mga ito. Ayon sa kaniya, wala siyang balak na patayin ang kaniyang asawa, ang tanging nais lamang niya ay makuha ang mga anak.

Heto minsan ang ayaw ni Alfredo sa inuman: mga kuwento ng buhay habang nalalasing. Mga alaala ng natumbang bote ng alak at isinukang sisig sa inodoro. Pag-usapan na lamang natin si Pepsi Paloma huwag lamang ang ating mga poot, pait, at lahat ng mga putang-inang sakit at galit na nadarama. Sabi nila, nakikilala mo raw ang isang tao kapag lasing na siya. Ngunit para kay Alfredo, nakakatakot makilala ang isang tao. Dahil maaari ka niyang patayin at mahalin.

At maaari mo siyang mahalin, at patayin.

Ilang sandali pa, tumayo na si Lakay Simon. Nag-iwan ng grabedad sa kamang kaniyang inupuan. Saka kinuha ang basong nakalapag sa sahig, at nagsalin ng alak. Straight ang paglagok. Para puwang sa papel ang nakauwang na pinto nang lumabas si Lakay Simon.

Binura ni Alfredo ang lahat ng natapos sa MS word. Saka nagsindi ng sigarilyo.

Madaling araw na nang bumaba si Alfredo para umihi. Sa malamlam na liwanag mula sa kalye, dalawang katawan ang nanggigigil sa isa’t isa habang nakaupo sa sala. Aninag ni Alfredo ang anino ng isang dalaga, nakaluhod sa harap ng nakaupong si Lakay Simon. Umuungol si Lakay Simon, mistulang demonyong bali ang pakpak, at nalalasing sa magdamag na pag-ibig.

Di maitago ng dilim ang ungol ng nagdadalamhating karnal.

Ilog Bántaoy

Tahimik na umaagos ang ilog sa kawalang katiyakan. Dapithapon, makulimlim ang langit, gumagapang ang kilawét sa saligwáy. “Kailan ang luwas mo?” Pabulong na tanong ng dalaga sa kaniya. Nakaupo sila malapit sa pampang.  Hindi agad nakasagot ang binata. Tinitimbang ang nais sabihin. Kumuha siya ng maliit na bato at ipinukol sa gitna ng katahimikan. Pitik ng lumbay ang naging tugon ng kilapsaw. “Mamayang gabi,” maikling tugon ng binata sa kasintahan. “Baka malunod ka sa lungsod. Wala nang sasagip sa iyo.” Nakatingin sa malayo ang dalaga. Sa dako roon, may umaawit na págaw. Kay lalim ng puwang ang sumilay sa labi ng binata. Bigla’y namimintig ang kaniyang paa sa pagkakaupo. Paano nga ba niya maiiwan ang ilog Bántaoy? Bata pa sila naging tagpuan na nila ang karayán. Dito sila nagpapalipas tuwing dapithapon, nagpapahinga tuwing inuutusan sila ng kanilang mga magulang sa pagpapastol ng alagang kambing o tuwing pinapaliguan nila ang alagang kalabaw. Kahit noong magsimula na silang pumasok ng hayskul hanggang ngayong magtatapos na sila at maghihiwalay dahil sa napiling sariling kurso. “Susulatan kita agad pagdating ko ng Maynila. Hindi ko kabisado ang eksaktong address ng tutuluyan ko sa San Marcelino.” “Hindi ka ba kina Tiyo Lino mo maninirahan?” “Haan met,” sagot ng binata. “Masyado raw malayo ang Cavite. Mas mabuti raw na malapit sa unibersidad para kahit papaano mabawasan ang pag-aalala ni Nanang.” “Siguradong marami kang makikilala pagdating mo roon.” “Puwede ka pa namang humabol, ibagam ken nanang mo. Mabuti ikaw nakapasa ka sa UPCAT. Di ba sabi ng titser natin, marami namang pambabaeng dormitoryo roon.” “Di na. Malapit na ring matapos ang buwan ng Mayo. Isa pa, Walang makakasama sina ading at tatang sa pagsasaka. Sayang met daytoy daga no haan nga mamulaan.” “Hayaan mo kada isang buwan, iipunin ko ang padalang pera sa akin nina Tatang. Bibilhan kita ng cassette tape ng Eheads.” Ngumiti ang dalaga. Inayos ang magulong buhok. Pinagmasdan ng binata ang batok ng kasintahan. Naninimdim ang kayumanggi nitong kulay. Naaalala niya ang araw na sinagip siya ng kasintahan. Hindi siya marunong lumangoy. Marunong lamang lumutang. Ninais niyang tawirin ang kabilang pampang noon. Bata at maraming gustong patunayan sa sarili. Para sa kanila, lalo na sa matatanda, ang marating ang kabilang pampang ay nangangahulugan ng pagiging matapang. Ngunit pagdating sa gitna, kinulang siya ng hininga, at unti-unting kinakain ng tubig-tabang. Naiintindihan ngayon ng binata, sa kanilang dalawa, mas matibay ang kaniyang kasintahan. Batid niyang hinding-hindi niya matututuhang lumangoy lalo at sa malawak na karayán.  Binitiwan ng langit ang namumuong luha sa gitna ng init ng araw. Waring nalalaglag mula sa alapaap ang unang lumbay ng kaniyang kabataan, sinasalo ng karayán, nagiging munting kilapsaw… “Puwede ko bang hawakan ang ‘yong kamay?” Tanong binata sa kasintahan. At tinanggap ng kasintahan ang matagal nang hiling sa kaniya ng binata. Ito ang unang pagkakataong nagkadikit ang kanilang katawan. Sa pagkakalapat ng kanilang mga palad, apoy at hindi tubig-tabang ang yumayakap sa tiyak na sandali, sa bawat sandaling sinasalubong sila ng kawalang katiyakan.

___________

1. Karayán – ilog; 2. Kilapsáw- maliit na along pabilog na likha ng isang bagay na bumagsak o lumitaw sa tubig; 3. Kilawet – maikling kidlat; 4. Págaw – isang uri ng ilahas na kalapati. 5. Saligwáy – malayong tingin.

Ang Batang Nakipaglalo ta Pulan Lobo

Ang Batang Nakipaglalo ta Pulan Lobo

(Hango sa The Red Baloon  (1956) )

Ni Mikael Rabara Gallego

(Kay Sylvere Borromeo

At sa mga gabing kailangan nating matulog sa Luneta)

 

Gutto kong lumipad. Gutto ko ng pulan lobo. Ayaw ko ng voltet payb. Di ko gutto ti aslo boy. Ayaw ko ng etpada ni Dat Beder. Takot ako e.

Gutto ko ng pulan lobo. Tatakay kami ng yip-yip, tatatbo sa tiyapo, edta, tatawid ta abenida, tatain ng ice lim. Hinawakan ko ng mahigpit ang pulan lobo, Tumakayt  kami ng kabalyong patpat, tapos tatbo kami ng tatbo, tatatbo gang makalating sa Plance. Kahit ta Pluto, pupunta tami basta may libleng toton tendi.

‘Tang alaw, nang papatok ako ng itkul, nakita ko ang pulan lobo, nakatabit ta potte. Tabi ko, wow, anlaki-anlaking bayabat. Pagkakuha ko ta pulan lobo, naging malaking mooon. Pulan pulan moooon. Talap ng piling e. May kalalo na ako, bagong taibigan, katama sa pamamatyal, dadalhin ko ta skul, mag-aalal taming dalawa. Mag-aalal akong mabuti para sa taibigan kong pulan lobo.

Tinutundan ako ng pulan lobo. Tahit tan ako magpunta. Palang may taliling itip, kahit di nagtatalita. Naglalo kami ng tagu-taguan, tumbang pleso, pantintelo. Syemple, si pulan lobo ang laging taya! Hinahabol namin ang mga tlen, nakitilong kami ta mga taong may payong pag umuulan. Lokong pulan lobo, nang may makitang buthaw na lobo, iniwan ako. Hinabol ang tekti-tekting buthaw na lobo. Sinundan ko nga.

Pero malami nagkakagutto sa pulan lobo. Kahit itim na ato gustong kagatin. Lalo na si Tig-ong. Dinukot nila itang araw ang pulan lobo at dinala sa isang lote. Tiniladol nila ng tiniladol. Hinanap ko ang pulan lobo. Di ako makakatulog pag nawala ta akin ang pulan lobo. Nang makita ko, tinawag ko ang pulan lobo, tumatbo kami ng ng tumatbo. Hinabol kami ng tabigan ni Tig-ong.

Angang makalating kami sa Luneta. Doon, tiniladol nila ng tiniladol ulit. Binato ng binato.  Ang taklap naman ng mundo, tigaw ako ng tigaw. Pelo di nakinig tina Tig-Ong. Angang mapagod ang pulan lobo, umimpit nang umimpit, lumiit nang lumiit. Tapot tinapakan ni Tig-Ong. Ayun, patay!

Naiwan akong mag-ita sa tabi ng pulan lobo. Tapos, biglang andaming dumating na lobo. May malalaki. May malilit. Pala silang mga bitwen na tumatapit sa akin. Tuwan-tuwa ako. Itinali ko ang mga lobo ta aking mga tamay angang lumipad ako. Antalap ng piling na nililipad ka ng malaming lobo. Kaya nagplamis ako sa taibigan kong pulan lobo.

Paglaki ko, tatawa ako ng ispeytip. Pupunta tami ta bulan.

 

(Noong isang linggo habang nasa lamay ng kaibigan naming si Norman, nagkita ulit kami ni Syl, at di maiwasang mapagkuwentuhan ang nakaraan, ang buhay estudyante, ang pagtulog sa Luneta, ang librong nabasa, ang paboritong pelikula. Hanggang mabanggit niya ang Red Baloon, kung paanong hanggang ngayon ay di parin sumasablay na antigin ang aming mga gurang na isip. Isa lang ang ibig sabihin nito, kailangang bumalik sa West of Ayala, di ba kuya Alvin? Hehe)

Si Ruby Tuesday

Between grief and nothing what would you choose? I choose grief.

– William Faukner

Grief’s stupid. I choose nothing. Grief’s compromise. I want all or nothing.
– Jean-Luc Godard

Ako ang babaeng sasama sa kahit sinong lalaki, maliban lamang sa mahal niya.

Sabi ni Ruby Tuesday. Isang hapon, hindi kami pumasok pareho sa klase. Sa inuupahan kong kuwarto malapit sa aming eskuwelahan. Niyaya ko siyang mag-sex. Nakahiga pareho sa kama, parehong nakatingin sa kisame. Ang lagusan. Ang kisame. Pareho kaya tayo ng gustong puntahan? Saang lupain ka napapadpad ngayon? Malapit ba sa dalampasigan? Malalakas ba ang mga alon? Kung bakit hindi tayo tumitigil. Ayaw nating tumigil. Kahit sa pagtitig sa kisame, lagi tayong naghahanap. Naglalakbay. Naliligaw. “Tandaan mo,” basag ni Ruby Tuesday sa katahimikan, nakatitig pa rin sa kisame, “Tandaan mo na sa araw na ito isinuko ko sa iyo ang aking sarili.” Iniisip kong nasa dalampasigan kami. Nakaupo sa buhanginan. Pinagmamasdan ang ang katahimikan ng dagat, nakikinig sa payapang alon. Kung bakit hindi tayo matahmik sa payapang mundo. Kahit ang tahimik na alon, nakikiusap sa atin na dito ka lang, dito ka lang, ngunit mas gusto nating lumusong sa tubig, maglunoy, at malunod. Saan ba tayo pupunta? Saan tayo dadalhin ng ating nasa? Saan makakarating ang ating sari-sariling lunggati? Bago ko makilala si Ruby Tuesday, ang simple lang naman ang gusto ko. May simpleng buhay. Gusto kong makatapos sa pag-aaral. At balang-araw, makapag-trabaho sa isang kilalang publishing company, o makapag-sulat para sa pelikula. Ganoon. Simple lang di ba? Ayokong aminin, pero si Ruby Tuesday ang sumira sa tahimik na buhay ko. Tinuruan niya akong humarap sa aking sariling salamin, at yakapin ang alinlangan. Kung puwede nga lang ariin ang kalungkutan ng mahal mo, gagawin ko. Sasabihin ko sa kaniya, dito ka lang, dito ka lang, ako ang tahimik na alon na magtatago sa iyong kalungkutan. Ngunit hindi. Hindi natin pag-aari ang ibang tao, lalo na ang kaniyang kalungkutan.

Paano ba natin isusuko ang ating sarili sa mahal natin? Katumbas ba ito ng pagpapaubaya? Katulad ng ginawa ni Ruby Tuesday ngayon. Ngunit ano ba ang isinusuko natin? Siya, ano ang isinuko niya sa akin? Ang kaniyang katawan? Ang kaniyang kaluluwa? O ang kaniyang pangarap? Natatandaan kong sinabi ni Ruby Tuesday, bawat lambing ng labi niya sa aking labi ay isang paghihimagsik. Paghihimagsik saan? Paghihimagsik na kailangan nating mamili sa buhay. Sapagkat lagi tayong nasa gitna ng pagpili at pagtalikod, ng tiyak at di-tiyak. Paghihimagsik laban sa kamatayan.

“Tandaan mo, mahal na mahal kita.”

Sa araw na ito, gusto kong itago ang pag-ibig sa dibdib ng payapang alon.

Si Ruby Tuesday

Iniisip ko siya. Si Snow White na natutong uminom ng Red Horse. Ang babaeng nagising mula sa mahabang pagkakaidlip. Humarap sa mundo at napagtanto niyang hindi pala siya ang natutulog kundi ang mundo. Ang mundo na kay himbing ang pagkakatulog, at nakalimuta nang managinip.

Luha ng diyos, ang turing niya sa alak. Bawat patak ay espiritu na hindi dapat masayang.

Tambay sa kanto kung maglasing, makikita kahit sa mga mumurahing inuman, sa videoke bar, sa mga bar sa Malate kung may pera, hanggang sa tambayan malapit sa aming eskuwelahan. Kahit tanghaling tapat, tomotoma. Pumapasok sa skul na lasing. Walang inuurungan.

Tumutugtog ang Sugar Hiccup sa lumang CD player. Womb.

Hinablot niya ang binabasa kong magazine, sabay pakawala ng mahinang mura. Gusto ko siyang sampalin! Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa sa nalathalang tula, sinusubukang pumasok sa mundo ng persona. Potek! Heto na naman tayo. Tumungga ako ng alak. Malapit nang maubos ang nasa bote. Ang tagal naman ng dalawang iyon! Kailan ba tumigil sa pagsusulat si Ruby Tuesday? Parang kahapon lang, nang ibinigay niya sa akin ang draft ng ginagawang niyang nobela. Pagkatapos nun, wala na. Ni hindi ko na siya nakitang humawak ng bolpen o lapis, tinamad nang buklatin ang kaniyang dyornal. Anong nangyari? Kahit ako na nobyo niya, walang kaide-ideya. Matapos magdesisyon na tumigil na sa pag-aaral, tumigil na rin ang kaniyang momentum sa pagsusulat. Nawalan ba siya ng gana at iniwan ang kaniyang musa? Natagpuan ang katotohanan? Sabi ng isang makatang Filipino, kapag natagpuan mo na ang pinakasimpleng salita para ilarawan ang iyong sarili, ang mundo, ang buhay, doon lamang titigil sa pagsusulat. Ngunit hindi nga ba katumbas ng pagtalikod mo sa gusto mo sa buhay ay kamatayan.  Paano isusuko ng tao ang kaniyang mga gustong gawin sa buhay? Ano ang mag-uudyok sa kaniya para talikuran ang kaniyang pangarap, na maituturing na kaniyang hininga at dahilan kaya nabubuhay?

Ang wagas na wakas. 

Natapos ang kantang Womb. Sumunod ang Andalusian Dog ng Eheads. Inilapag ko ang binabasa kong magazine.

Para akong lumalangoy sa ibabaw ng mga planeta habang tila ether na lumulutang sa hangin ang melodiya.  Tinignan ko si Ruby Tuesday, isang kometang umiikot sa araw, makikita sa kalawakan ng gabi ang kaniyang mahabang buntot na kumikinang na yelo. Kumuha siya ng halos tubig na na yelo, sinalok ng kaniyang dalawang daliri mula sa lalagyan, nilagay sa baso at isinalin ang natitirang alak. “Puta,” mura niya, “ang tagal namang bumili ng yelo at alak ng dalawang iyon. Last shot na lang ito.” Lasing na kaming apat. Kung bakit pa kasi nagpabili ka, sa loob-loob ko. Kaninang hapon pa kami nagsimula ni Ruby Tuesday. Hindi na ako pumasok sa klase ko sa Journ nang bigla akong tawagan at magyaya ng inuman. Gabi na nang makasunod ang dalawa naming kaibigan matapos ang kanilang klase.

Kumuha ng Marlboro Red, tiniktik ang yosi sa kaniyang kuko. Iniabot ko sa kaniya ang lighter. Nagsindi. Inilabas ang kulay bughaw na usok saka ibinato sa akin ang lighter. “Alam mo bang gago ka,” nakatitig sa akin. Ngumiti lang ako. “Lasing ka na.” Nilagok ang natitirang alak sa baso. Sinaid. Sabay lapit sa akin na akmang hahalikan ako. Humitit ng yosi sabay buga sa aking mukha. Ramdam ko ang usok sa aking ilong. “Alam mong tumigil na ako sa pagyoyosi.” “Gago!” Nanghahamon ang kaniyang mga titig. Gusto ko siyang halikan. Hubaran. Isandal sa pader. Sakalin. Nakaramdam ako ng init ng katawan.  Bahagya ko siyang itinulak saka ako nagsalin ng chaser sa baso. “Gago ka magmahal!” Mukhang nabasa ang laman ng isip ko. Pareho kaming agresibo. Mahilig pumasok sa alanganin. Para sa aming dalawa, isang palaruan ang mundo. At kami ay mga batang mahilig maglaro, hindi alintana kung magkasugat-sugat ang aming buong katawan. Walang dapat paghinayangan sa mga bagay na nawawala, ito ang paulit-ulit naming sinasabi para sa aming sarili. Lakas ng loob, wala nang iba!  Pure Zen, ika nga. Ang pagkakaiba namin, madali niyang maintindihan ang mga bagay-bagay. Samantalang ako, kailangan ko munang magkamali nang paulit-ulit bago ko tanggapin bilang katotohanan.

Madalas na nagtataka ang aking mga kaibigang tibak kung bakit ko siya niligawan. Pagtataka na napalitan ng pagtutol. Bakit ko ba siya niligawan samantalang kay laki ng agwat  ng aming paniniwala. Malulunod ka lamang diyan, ang wika minsan ng isang tibak. Sino ba naman kasing tibak ang main-love sa babaeng nagbabasa ng Future Shock  at The Virtue of Selfishness?  Iniibig ko ba si Ruby Tuesday dahil matalino, agresibo, at matapang? Iniibig ko ba siya dahil siya ang unang babaeng nakitaan ko ng libro sa kaniyang bag? Hindi mahilig sa make-up, walang lipstick, walang mascara, walang pabango, maliban lamang sa toothbrush na lagi niyang dala-dala. (Kadalasan hindi umuuwi at kung saan-saan natutulog).  Sa mga hanay ng mga babae’y hindi mo siya kaagad mapapansin. Walang kagandahan tulad ng sa komersyal sa Ponds, walang matang titig-Hentai, hindi malaki ang dede, walang mapupulang mga labi.

Kapag nagsalita na si Ruby Tuesday, nandoroon ang sining, lalo na kapag lango sa alak, nandoroon ang isang obra na gusto kong hagkan gabi-gabi. Parang kanta ni Ely Buendia. Komplikado at hindi ko man maintindihan, nananahan at pumipintig sa aking isipan. Tahimik na nananahan sa aking puso. Sa skul pub na pareho naming pinasukan sa kolehiyo, tahimik lamang siya. Ang skul pub na pumanday sa aming pananaw, paniniwala at bumago sa aming buhay-estudyante.  Punong patnugot si Ruby Tuesday, ako bilang literary editor.  Walang masyadong kaibigan, maliban lamang sa akin at ang mga kasabayan sa diyaryo. . Ni hindi ngumingiti. Hindi nakikipag-usap sa mga kasama. Iniilagan ng mga staff writer. Ngunit kapag nagsalita na, lalo na sa brainstorming at sa presswork, lahat nakikinig sa kanya, lahat humahanga.

Sumisigaw ang Siakol, nabibingi ako sa kanta nilang Kabilang Mundo.

“Bakit ka tumigil sa pagsusulat?”

“Na-bored ako.” Isang malamig na tugon.

“Ganun lang? Kilala kita. Hindi ka sumusuko nang basta-basta.”

“Sigurado ka bang sumuko ako?”

Naiinis ako sa kanta ng Siakol. Pinindot ko ang Next. Walang kuwenta ang sumunod. Pindot ulit. Bakit ba wala akong maitanong sa kaniya ngayon? Kapag hindi kami magkasama, ang dami tanong na pumapasok sa isip ko. Alinlangan. Dagang kumakain sa aking dibdib. Ngumangatngat sa aking bawat hibla ng aking kaluluwa. Tumigil ako sa kanta ng Color it Red, Paglisan.

“For the road na ba ang kantang ‘yan?” Tanong niya.

“In the mood…”

“for something decadent?”

“Masyado kang imposible!”

“Alam mo bang sa mundo ng mga kipples, ikaw ang natatanging junk.”

“Kipple-ish! Pakiramdam mo naman, ang mundo ay tulad sa mundo ni Phillip K. Dick.”

“Mali. Gusto kong isipin na ako ang kaniyang mistress.”

Ikaw ang aking mistress at ako ang android na nanaginip sa iyo. Sa panaginip, hinahabol kita. Patuloy kang lumalayo sa akin. Nawawala. Nagugunaw mula sa liwanag. Tinatawag ko ang pangalan mo. O ang pangalan ko ang isinisigaw ko. Kahit pala sa panaginip, may alinlangan.

Kinuha ko ang natitirang Marlboro Red. Sinindihan. Humitit nang malalim. Dama ko ang bigat ng usok sa aking dibdib.

Si Ruby Tuesday 2

Ito ang aking awit. Awit na naglalahad ng aking kabataan at ng aking karanasan. Ang bandang Rolling Stone at kanta nilang Ruby Tuesday. Si Ruby Tuesday at ang tamis ng strawberry na may cream. Pakiramdam ko nasa dulo ng awit ang aking katipan. Naghihintay sa akin. Umaalis. Muling bumabalik. Umaalis muli. Ganoon yata talaga, walang puwedeng magmay-ari, walang dapat ariin. Maging pag-ibig o kalungkutan. Umupo ako sa sulok at sumandal sa pader. Kahit man lang sa lamig ng pader ay makapagpahinga ang aking likod. Napakahaba ng oras dito sa kulungan.  Kung nandirito si Ruby Tuesday, tiyak na insulto na naman ang aabutin ko. Sasabihin niyang kung bakit ako naging aktibista ay kay hina ng tuhod ko. Taena, mabilis lang ang mga parak kaya kasama akong nadagit nang magkagulo sa piket line. At sasagutin niya: Tarantado, anong mahihita mo sa pagsusulat ukol sa kahirapan? Ano kayang ginagawa ni Ruby Tuesday ngayon? Kung napilit ko siyang sumama sa rally kahapon nang magkita kami, marahil kasama ko siya ngayon. O baka hindi. Mananapak lang iyon ng parak. O kakalmot ng pasistang mukha! Wala man lang akong dalang lapis o panulat man lang. Sana puwede akong makapagsulat dito. Saan ko ba nailapag ang dala kong aklat? Pinagmasdan ko ang ilang kasama na nakaupo sa gilid ng rehas. Walang bahid ng kalungkutan o kapaguran habang nagkukuwentuhan. O marahil, tulad ko, natutuhan na nilang magtago ng kanilang nararamdaman. Hindi na mahalaga ang nararamdaman basta may iisang layunin. May tinutungo ang kanilang mga paa. May direksiyon. Ito ba ang tinatawag na pagpapasiya? Na gaano man ang hirap ng pinagdadaanan, hindi maaaring sumuko, walang dapat sumuko? Hindi ako naniniwalang sumuko si Ruby Tuesday. Na wala siyang pinaglalaban. Sabi ni Rilke, walang nawawala, walang paglimot. Tayo ang sentro ng buhay at umiikot ang lahat, maging ang nakaraan, sa atin. Sa ganito natin puwedeng ariin ang buhay maging ang nakaraan. Ito lamang ang puwede nating ariin. Tumutugtug ang Ruby Tuesday sa aking isip. Sa ritmo at saliw ng melodiya, humihiwalay ang aking anino palabas ng kulungan. Paakyat ng bubong. Sa labas, umuulan. Sa dulo ng awit, nandoroon si Ruby Tuesday, nakahiga sa bubungan, basang-basa ng ulan, nakatitig sa dilim ng kalangitan. Pumatong ang aking anino sa aking katipan. Habang umiiyak ang langit, naging isang nilalang kami sa sinapupunan ng gabi.