Ikaw Kailanman Na Hindi Daratal

(Salin ng You Who Never Arrived ni Rainer Maria Rilke)

Ikaw kailanman na hindi daratal
sa aking bisig, Imnas, na naparam
mula pa sa simula,
ni hindi ko mawari ang tanging awit
na pupukaw sa iyo. Matagal na akong sumuko
na makilala ka mula sa nagngangalit na alon
ng bawat saglit. Sa walang hanggahang
imahen sa akin— sa malalayo, madamdaming
tanawin, siyudad, tore, at tulay,
at mga aksidenteng bumibighani sa mga daan,
at sa mga pambihirang lupain na minsang
dito ay huminga ang mga bathala—
Papaimbabaw ang lahat sa akin upang makilalang
Ikaw, inmortal na bumibighani sa akin.

Ikaw, Imnas, na tanging nasilayan
lamang sa natatanging tanawin
ay panglaw. Bukas na bintana
ng bahay sa liblib na baryo— maaaring
papanaog ka, naninimdim, na haharap sa akin.
Sa mga kalyeng minsang kong tinahak
ay tinahak mo rin upang maglaho lamang.
Minsan, ang mga salamin sa may tindahan,
inaantok na nakikipagtitigan sa ‘yong hulagway,
at nagigitla, ay sasalakay sa aking naglalahong imahen.
Sinong nakakaalam? Maaaring iisang
ibon ang umawit nang paulit-ulit para sa ating dalawa
kahapon, magkahiwalay, pagsapit ng gabi…

Advertisements

Dyornal 14

Sa gabing ganito,
Ngayong liblib na gubat ang aking silid
At sinasabayan ang eseptikong himig ni David Bowie,
Marami akong dapat tandaan:
Sa mga bagay na alam ko na, naglalaho,
Sa mga bagay na maglalaho nang di ko namamalayan,
Sasabihin ko,
Kailanman, hindi ako nabubuhay
Upang salubungin ang nakaraan.
Sa malay at wálay lamang ako mapupukaw.
Tatahakin ko ang hinaharap
magsulat man akong putol ang mga kamay.

*wálay – lagalag

Sa Perokaril*

Sinubukan kong paslangin ka.
Humiga ako sa riles. Hinintay
ang pagdating ng tren.

Malalasog ang aking katawan, walang duda.
Hindi mo na ako makikilala.
Hindi na kita maaalala.

Malamig. Masakit sa katawan ang humiga
sa kama na bakal at mga bato. Nakipag-diskurso
ako sa hangin, ulap, langit

liwanag. Nang mapagod, pumikit ako.
Susubukan kong paslangin ka.
Marami akong naaalala.

Wala akong maalala na binigkas ko
ang aking tula sa mahimbing na pagtulog mo.
Tanda ko, nakatulog ako sa pagbabasa

ng Aves. Magandang pangalan,
sabi ko, sa magiging anak natin. Ngunit
takot ka sa manok, habang ako

sa ‘yong tabi ay tinutubuan ng pakpak.
Isinusulat natin ang ating mga pangarap

sa ating talampakan. Maglakad
nang maglakad. Hindi pa natin

sinusubukang maglakad sa perokaril.
Ang isuko ang sarili sa mga alon, oo;

ngunit sa riles ng tren? Ganito rin ba
ang pakiramdam ng magpaubaya

habang hinihintay ang tren?
Kung narito ka sa aking tabi’t nakahiga

sasabihin ko sa ‘yong nahihirapan akong huminga.
Hindi pa natin napapanood ng sabay ang Breathless.

Sabay tayong humihinga, walang duda.
Nawawalan ng hininga.

Sino ba sa atin ang gustong maglaho?
Duda ko, walang sinuman sa atin
ang gustong mawala. Ngunit

kapag sinagasaan ako ng tren
Susubukan kong magsatubig.
Dahil ayokong isulat sa tubig

ang ating pag-ibig. Mahirap paniwalaan
na namamatay ang makata,
tulad ng mangingibig.

Ganito ba ang pagpapaubaya?
Humiga sa perokaril at maghintay
nang maghintay nang maghintay?

Sinubukan kong alalahanin
ang unang linya sa tula ni Gracio*.
Tungkol sa ibon. Pagtanaw sa dalampasigan.

Agam-agam hawak-kamay sa katipan.
Ganito, ganito, ganito:
Taon ang lilipas at katipan mo

ako’t ikaw ang aking katipan.
Ngunit wala ako sa karagatan.
Narito ako, nakahiga sa riles,

Naghihintay. Sa pagdating ng tren,
Nais kong magising sa ‘yong tabi.

*riles ng tren

*Tinutukoy dito si Jerry B. Gracio, awtor ng Aves.