Isang gabing nagsisayaw ang mga kabayo sa saligway

Nakasandal ka sa pader habang binabasa ang Madame Bovary. Habang pinapasadahan ko ang tula ko. Pang-apat na burador ko na ito, mahal. Sabi ko, aayusin ko muna itong tula ko. Tumutugtug ang Beatles. Golden Slumbers. Hindi pa tapos, ang daming kulang sa tula ko. Kung bakit ayaw pang matapos e wala naman akong alam na sasabihin na sa tula. Minsan, demanding ang mga linya. Ayaw paawat. Humahaba tuloy. Hindi pa naman iyon ang forte ko. Kay hirap i-sustain ang daloy ng tula. Baka mapanis na ito hindi pa man nakakarating sa dulo. Alas dos na, mahal. Baka hindi na naman tayo magising mamaya. Lagot na naman tayo. Gusto kong pumasok nang maaga. Baka sabihin mo na naman ang tamad-tamad ko. Alam naman natin na toxic na sa opisina. Ang sarap nang pakiramdam na alam mong nandiyan ang mahal mo habang nagsusulat ka. Pakiramdam ko, ako si Stephen King at ikaw ang aking liyag na may pinakamarikit na legs (ahem). Haba ng bangs mo! Ubos na yosi ko. May kape pa ako. Nilalagok mo ang kape. Hindi ka naman manginginom. Ang init ng panahon. Kailangan ko nang bumili ng electric fan. Ang sarap magyosi habang nagsusulat. Nililipad ng electric fan ang ilang pahina ng burador. Parang may gustong sabihin ang hangin sa tula ko. Hindi ko mawari. Nasasakal ka na ba sa akin, mahal? Gusto kitang sakalin. Ganun yata ang pag-ibig (ko), kailangan dapat masidhi. Ano pa at iniibig ko si Lorca kung magiging cliché lamang ang pagmamahal ko sa iyo? Ano ba ang pagkakaiba ng pag-ibig sa pagmamahal? Bakit mahal ang tawagan natin? Naiinis ako sa iyo, ginagawa mo akong typical na boyfren. Ang haba ng bangs  mo. Naka-rejoice ka? Ikaw ang aking liyag, mahal. Liyag at panglaw. Kirot at hapdi. Ligaya at paglalakbay. Pagdududa at kahinaan. Ikaw ang aking Beatrice sa pagbaba ko sa daang-apoy. Si Tereza sa grabedad ng sandali. Ikaw si Midori sa aking mga tula. Ikaw si Naoko sa aking pagtitig sa kamatayan. Ikaw si Anna Karenina sa perokaril ng kalungkutan. Ikaw ang aking LuAnne sa aking paglalakbay. Minsang nakipagtagayan ako kay Arthur Rimbaud sa alternatibong uniberso, at sinaid ko na parang alak ang iyong pangalan: H. Hininga. Halik. Heroin. Heograpiya. Haywey. Halimuyak. Hamog. Hermosa. Hasmin. Inilapag mo ang binabasa mo. Kinuha mo ang iyong cellphone. Nag-alarm ka na ba? Inaantok na? Kinuha ko si Lorca. Napuputol ako sa pagsusulat. Hindi ko na naman alam kung paano ituloy ang sinusulat ko. May mali yata. Nag-crave ako bigla ng DQ. Ano ba ang kulang dito? O masyado lang akong pihikan sa mga salita kaya hindi ko matuloy-tuloy? Ano ba kasi ang gusto kong palabasin? Ayaw ko namang magmukhang pretentious.  Narinig mo na ba ang bagong kanta ni Ebe? Hindi yata tayo marunong mapagod. Sa lahat ng mga nagtrabaho ngayon at nagobertaym, tayo na lang ang gising. Gawin ko kayang parang journal ang tula. Autobiograpikal. Pero marami nang gumawa nun. Kailan kaya tayo pupunta sa Natlibrary na magkasama? Basahin natin yung mga koleksiyon ng tula. Ang hirap naman sa atin kasi, madalang nating ilathala muli ang mga lumang koleksiyon, kahit ang mga nobela o mga akda ng mga sikat na makata at manunulat. Ang sarap sana nun, kapag available sa market ang mga lumang akda. Matutulog ka na ba? Nakapikit ka na. Ano iniisip mo, mahal? Hindi ko mahanap ang lighter ko. Saan ko ba inilagay iyon? Tatlong stik na yosi na lang ako. Pagdating kaya ng araw, pagbabawalan mo akong mag-yosi? Minsan may mga hindi nagmemeyk-sense sa mga linya ni Lorca. O hindi ko lang ma-gets. Dahil masyado nang surreal. Parang mga nagsasayaw na kabayo ng Echo and the Bunnymen. Ubos na ang kape ko. Saglit lang, mahal. Kailangan ko munang tapusin ang tula ko, makuha ko lang ngayong gabi ang gusto ko sa tula. Puwede na akong matulog. Yakap. May inaalala akong quotes sa tumblr ko. Hindi ko maalala. Linya yata iyon sa isang nobela o pelikula. Basta. Mahina ang memorya ko sa mga ganiyan. Kabisado mo na ba ang The Four Quartets? Hindi ko talaga mahanap ang lighter. Alas tres na. Gising pa tayo.   Masyado akong obsess sa ideya ukol sa lungsod. Ano pa ba ang imahen na hindi pa inilalarawan patungkol sa lungsod? Sina Baudelaire at Rimbaud, ginawa nilang nakakarimarim ang paglalarawan sa lungsod. Si William Carlos Williams, ang tao raw ang lungsod mismo. Ang lungsod ba talaga ang gusto kong ilarawan, o ang tao mismo na nasanay sa ingay ng lungsod? Mga karanasan. Isang lunan. Si Huseng Batute, isang tren na papaalis. Kay Rio Alma, isang tigre na nasa Zoo. Si Mike Bigornia, itinuring niyang Subterenyang Mahal ang lungsod. Paano mailalarawan ang lungsod? Tanong dati ni Fidel Rillo, kung isang singit ang Divisoria, ano ang Quiapo? Gusto kong maligo sa Ilog Beata, mahal. Maglunoy. Magtampisaw. Isuko ang sarili. Magpaubaya. Masdan mo ang kapaligiran, sabi ng Asin. Ang daya mo, mahal. Nakatulog ka na. Mag-uusap pa tayo, di ba? Hamunin ang kisame sa titigan.  Kapoy!

*saligway – panorama

EBAng Klaseng Lirahan

Punta po tayo. Tayo nang tumula at tumagay, para sa kababaihan, sa kababaihan:

Inihahandog ng Linangan sa Imahen, Retorika, at Anyo (LIRA) ngayong buwan ng Marso, sa palagiang “LIRAhan”, isang tulaan sa Conspiracy Bar, Visayas Avenue, Lungsod Quezon, ang”EBAng Klaseng LIRAhan.”

Tampok na magbabasa sa LIRAhan sa Marso 20, 2012, 7 n.g., sina Rebecca Añonuevo, Mookie Katigbak Lacuesta, Yanna Verbo Acosta, Nikka Osorio, Naomi Cammayo, Yvette Perez, at marami pang iba.

Ang “EBAng Klaseng LIRAhan” ay ang pangatlong bahagi ng taunang pagdiriwang ng buwan ng kababaihan; ang una bilang “Kaka-EBA” (2010), sumunod ang “Bago ang Babae” (2011).

Ang “LIRAhan” ay programa ng LIRA na ginaganap tuwing ikatlong Martes ng bawat buwan.

Ang LIRA ang nangungunang samahan ng mga makatang nagsusulat sa Filipino, at siyang nagpapatakbo ng kaisa-isang palihang pampanulaang nagtutuon ng masusing pag-aaral sa tradisyonal at makabagong pagtulang Filipino, sa ilalim ng pamamahala ni Almario mula pa noong 1985. Noong 2011, ginawaran ito ng pagkilala bilang isa sa Ten Accomplished Youth Organizations (TAYO) ng National Youth Commission at TAYO Foundation.