Sigur Ros


Ilang kataga ang puwede kong masambit para ilarawan ang di-mailarawan ngayong gabi bago matapos ang kantang Agaestis Byrjun ng Sigur Rus? Pag-ibig kalungkutan elehiya lumbay laya ligaya saya lunggati nasa libog selos galit lugami salaghati alinlangan pighati liday ladingit tuwa ligalig Anong kataga ang unang maglalaho? Ang huling magpapaalam? Sa hugkag kong dibdib, umaapaw ang pag-iisip. Uminom ako isang gabi. Naglasing kasama ang kaibigang makata. Pagkatapos, naglasing na mag-isa sa isang lugar. Sabi ko sa sarili ko, putangina! Kailangan ko nang tapusin ang aking nobela. Hawak ko na ang aking karakter, sakal na sakal na nga siya sa akin. Pero ngayon, habang tumutugtog ang Sigur Ros, bakit ako nalilito? Okay, gagawa ako ng crime fiction. Isang perfect murder. Babae ang bida. Nabubuhay noong dekada sisenta. May pagka-pilosopikal ang dating. Putangina naman! Masyado akong ambisyoso. Nobela ba talaga ang gusto kong isulat? Pauwi, kagabi, naisip ko ang nanay ko. Naiiyak ako habang pasuray-suray sa daan at naghihintay ng masasakyan. Masyado akong naging sakim sa gusto ko sa buhay, sa gusto kong gawin. Ngayong nagsusulat, tumingin ako sa aking mga aklat na nakasalansan sa gilid ng aking kuwarto na parang yelo. Gusto ko silang sunugin, silaban. Iiyak siguro ako. Sa bus, habang binabaybay ng bus ang EDSA, lagpas hatinggabi, gusto kong magsuka. Nahihilo ako sa hangin na tumatama sa aking mukha. Gusto kong matulog, pumikit, kalimutan ang nararamdaman ko ngayon. Pero parang mga basag na boteng sumusugat sa aking dibdib. Inilabas ko ang dala kong libro. Sinubukan kong magbasa, pero isang talata pa lang, lalong sumidhi ang pagkahilo ko. Tumingin ako sa labas, parang pelikula na pinindot ang fast forward ang eksena sa kalye, kay sakit sa mata ang mga gusali at sasakyang nilalagpasan ng sinasakyan kong bus. Habang magkasalungat na naglalaro sa aking isip ang isang kanta ng The National at ang Four Quartet ni TS Eliot. Naalala ko ang aking nobya. Magkayakap kami habang binubulong niya sa aking teynga ang mga linya mula sa East Coker: I said to my soul, be still, and wait without hope/ For hope would be hope for the wrong thing; wait without love,/ For love would be love of the wrong thing; there is yet faith/ But the faith and the love and the hope are all in the waiting. Paano niya namemorya ang lahat ng linya? Samantalang kahit ang mga paborito kong tula ay hindi ko kabisado. Hindi pala ako nagpaalam sa kaniya. O sinadya kong di magpaalam. Tulog na kaya siya? O overtime pa rin sa opisina? O nagbabasa ng 1Q84? O tulad ko, nasa lansangan rin, nagkakape, marahil. Kay dami kong gustong ipagtapat sa kaniya. Ibulong. Sabihin. Saglit kong iniwan ang aking sinusulat. Magtitimpla ako ng kape. Kung bakit hindi ko mahanap ang kape at asukal. Narito pala sa loob ng fridge. Bakit ko ba nailagay dito? Gaano ko man naisin na maging lohikal ang buhay ko, nagiging ilohikal pa rin. Wala nga yatang obhetibo pagdating sa akin. Minsan, gusto kong paniwalaan ang sarili ko na excuse ko lamang ang pagiging irrational para ma-justify ang buhay ko. Pero ganito ako humihinga. Ayaw tumigil ang oras. Lahat nagiging non-linear. Pero bakit hindi ako tumitigil na bigyan ng katwiran ang lahat? Kahit ang relasyon ko sa nanay ko, sa nobya ko. Hindi ako mapakali hanggang hindi ko naiintindihan ang mga bagay. Kay rami kong gustong ipaliwanag. O mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang harapan. Kaya dinadaan ko sa pagsusulat. At ang nobela, sa tingin ko, ay ang proseso para maintindihan ko ang mga bagay na gumugulo sa aking isip, mga bagay na gusto kong sabihin at

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s