Si Ruby Tuesday


Between grief and nothing what would you choose? I choose grief.

– William Faukner

Grief’s stupid. I choose nothing. Grief’s compromise. I want all or nothing.
– Jean-Luc Godard

Ako ang babaeng sasama sa kahit sinong lalaki, maliban lamang sa mahal niya.

Sabi ni Ruby Tuesday. Isang hapon, hindi kami pumasok pareho sa klase. Sa inuupahan kong kuwarto malapit sa aming eskuwelahan. Niyaya ko siyang mag-sex. Nakahiga pareho sa kama, parehong nakatingin sa kisame. Ang lagusan. Ang kisame. Pareho kaya tayo ng gustong puntahan? Saang lupain ka napapadpad ngayon? Malapit ba sa dalampasigan? Malalakas ba ang mga alon? Kung bakit hindi tayo tumitigil. Ayaw nating tumigil. Kahit sa pagtitig sa kisame, lagi tayong naghahanap. Naglalakbay. Naliligaw. “Tandaan mo,” basag ni Ruby Tuesday sa katahimikan, nakatitig pa rin sa kisame, “Tandaan mo na sa araw na ito isinuko ko sa iyo ang aking sarili.” Iniisip kong nasa dalampasigan kami. Nakaupo sa buhanginan. Pinagmamasdan ang ang katahimikan ng dagat, nakikinig sa payapang alon. Kung bakit hindi tayo matahmik sa payapang mundo. Kahit ang tahimik na alon, nakikiusap sa atin na dito ka lang, dito ka lang, ngunit mas gusto nating lumusong sa tubig, maglunoy, at malunod. Saan ba tayo pupunta? Saan tayo dadalhin ng ating nasa? Saan makakarating ang ating sari-sariling lunggati? Bago ko makilala si Ruby Tuesday, ang simple lang naman ang gusto ko. May simpleng buhay. Gusto kong makatapos sa pag-aaral. At balang-araw, makapag-trabaho sa isang kilalang publishing company, o makapag-sulat para sa pelikula. Ganoon. Simple lang di ba? Ayokong aminin, pero si Ruby Tuesday ang sumira sa tahimik na buhay ko. Tinuruan niya akong humarap sa aking sariling salamin, at yakapin ang alinlangan. Kung puwede nga lang ariin ang kalungkutan ng mahal mo, gagawin ko. Sasabihin ko sa kaniya, dito ka lang, dito ka lang, ako ang tahimik na alon na magtatago sa iyong kalungkutan. Ngunit hindi. Hindi natin pag-aari ang ibang tao, lalo na ang kaniyang kalungkutan.

Paano ba natin isusuko ang ating sarili sa mahal natin? Katumbas ba ito ng pagpapaubaya? Katulad ng ginawa ni Ruby Tuesday ngayon. Ngunit ano ba ang isinusuko natin? Siya, ano ang isinuko niya sa akin? Ang kaniyang katawan? Ang kaniyang kaluluwa? O ang kaniyang pangarap? Natatandaan kong sinabi ni Ruby Tuesday, bawat lambing ng labi niya sa aking labi ay isang paghihimagsik. Paghihimagsik saan? Paghihimagsik na kailangan nating mamili sa buhay. Sapagkat lagi tayong nasa gitna ng pagpili at pagtalikod, ng tiyak at di-tiyak. Paghihimagsik laban sa kamatayan.

“Tandaan mo, mahal na mahal kita.”

Sa araw na ito, gusto kong itago ang pag-ibig sa dibdib ng payapang alon.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s