Si Ruby Tuesday


Iniisip ko siya. Si Snow White na natutong uminom ng Red Horse. Ang babaeng nagising mula sa mahabang pagkakaidlip. Humarap sa mundo at napagtanto niyang hindi pala siya ang natutulog kundi ang mundo. Ang mundo na kay himbing ang pagkakatulog, at nakalimuta nang managinip.

Luha ng diyos, ang turing niya sa alak. Bawat patak ay espiritu na hindi dapat masayang.

Tambay sa kanto kung maglasing, makikita kahit sa mga mumurahing inuman, sa videoke bar, sa mga bar sa Malate kung may pera, hanggang sa tambayan malapit sa aming eskuwelahan. Kahit tanghaling tapat, tomotoma. Pumapasok sa skul na lasing. Walang inuurungan.

Tumutugtog ang Sugar Hiccup sa lumang CD player. Womb.

Hinablot niya ang binabasa kong magazine, sabay pakawala ng mahinang mura. Gusto ko siyang sampalin! Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa sa nalathalang tula, sinusubukang pumasok sa mundo ng persona. Potek! Heto na naman tayo. Tumungga ako ng alak. Malapit nang maubos ang nasa bote. Ang tagal naman ng dalawang iyon! Kailan ba tumigil sa pagsusulat si Ruby Tuesday? Parang kahapon lang, nang ibinigay niya sa akin ang draft ng ginagawang niyang nobela. Pagkatapos nun, wala na. Ni hindi ko na siya nakitang humawak ng bolpen o lapis, tinamad nang buklatin ang kaniyang dyornal. Anong nangyari? Kahit ako na nobyo niya, walang kaide-ideya. Matapos magdesisyon na tumigil na sa pag-aaral, tumigil na rin ang kaniyang momentum sa pagsusulat. Nawalan ba siya ng gana at iniwan ang kaniyang musa? Natagpuan ang katotohanan? Sabi ng isang makatang Filipino, kapag natagpuan mo na ang pinakasimpleng salita para ilarawan ang iyong sarili, ang mundo, ang buhay, doon lamang titigil sa pagsusulat. Ngunit hindi nga ba katumbas ng pagtalikod mo sa gusto mo sa buhay ay kamatayan.  Paano isusuko ng tao ang kaniyang mga gustong gawin sa buhay? Ano ang mag-uudyok sa kaniya para talikuran ang kaniyang pangarap, na maituturing na kaniyang hininga at dahilan kaya nabubuhay?

Ang wagas na wakas. 

Natapos ang kantang Womb. Sumunod ang Andalusian Dog ng Eheads. Inilapag ko ang binabasa kong magazine.

Para akong lumalangoy sa ibabaw ng mga planeta habang tila ether na lumulutang sa hangin ang melodiya.  Tinignan ko si Ruby Tuesday, isang kometang umiikot sa araw, makikita sa kalawakan ng gabi ang kaniyang mahabang buntot na kumikinang na yelo. Kumuha siya ng halos tubig na na yelo, sinalok ng kaniyang dalawang daliri mula sa lalagyan, nilagay sa baso at isinalin ang natitirang alak. “Puta,” mura niya, “ang tagal namang bumili ng yelo at alak ng dalawang iyon. Last shot na lang ito.” Lasing na kaming apat. Kung bakit pa kasi nagpabili ka, sa loob-loob ko. Kaninang hapon pa kami nagsimula ni Ruby Tuesday. Hindi na ako pumasok sa klase ko sa Journ nang bigla akong tawagan at magyaya ng inuman. Gabi na nang makasunod ang dalawa naming kaibigan matapos ang kanilang klase.

Kumuha ng Marlboro Red, tiniktik ang yosi sa kaniyang kuko. Iniabot ko sa kaniya ang lighter. Nagsindi. Inilabas ang kulay bughaw na usok saka ibinato sa akin ang lighter. “Alam mo bang gago ka,” nakatitig sa akin. Ngumiti lang ako. “Lasing ka na.” Nilagok ang natitirang alak sa baso. Sinaid. Sabay lapit sa akin na akmang hahalikan ako. Humitit ng yosi sabay buga sa aking mukha. Ramdam ko ang usok sa aking ilong. “Alam mong tumigil na ako sa pagyoyosi.” “Gago!” Nanghahamon ang kaniyang mga titig. Gusto ko siyang halikan. Hubaran. Isandal sa pader. Sakalin. Nakaramdam ako ng init ng katawan.  Bahagya ko siyang itinulak saka ako nagsalin ng chaser sa baso. “Gago ka magmahal!” Mukhang nabasa ang laman ng isip ko. Pareho kaming agresibo. Mahilig pumasok sa alanganin. Para sa aming dalawa, isang palaruan ang mundo. At kami ay mga batang mahilig maglaro, hindi alintana kung magkasugat-sugat ang aming buong katawan. Walang dapat paghinayangan sa mga bagay na nawawala, ito ang paulit-ulit naming sinasabi para sa aming sarili. Lakas ng loob, wala nang iba!  Pure Zen, ika nga. Ang pagkakaiba namin, madali niyang maintindihan ang mga bagay-bagay. Samantalang ako, kailangan ko munang magkamali nang paulit-ulit bago ko tanggapin bilang katotohanan.

Madalas na nagtataka ang aking mga kaibigang tibak kung bakit ko siya niligawan. Pagtataka na napalitan ng pagtutol. Bakit ko ba siya niligawan samantalang kay laki ng agwat  ng aming paniniwala. Malulunod ka lamang diyan, ang wika minsan ng isang tibak. Sino ba naman kasing tibak ang main-love sa babaeng nagbabasa ng Future Shock  at The Virtue of Selfishness?  Iniibig ko ba si Ruby Tuesday dahil matalino, agresibo, at matapang? Iniibig ko ba siya dahil siya ang unang babaeng nakitaan ko ng libro sa kaniyang bag? Hindi mahilig sa make-up, walang lipstick, walang mascara, walang pabango, maliban lamang sa toothbrush na lagi niyang dala-dala. (Kadalasan hindi umuuwi at kung saan-saan natutulog).  Sa mga hanay ng mga babae’y hindi mo siya kaagad mapapansin. Walang kagandahan tulad ng sa komersyal sa Ponds, walang matang titig-Hentai, hindi malaki ang dede, walang mapupulang mga labi.

Kapag nagsalita na si Ruby Tuesday, nandoroon ang sining, lalo na kapag lango sa alak, nandoroon ang isang obra na gusto kong hagkan gabi-gabi. Parang kanta ni Ely Buendia. Komplikado at hindi ko man maintindihan, nananahan at pumipintig sa aking isipan. Tahimik na nananahan sa aking puso. Sa skul pub na pareho naming pinasukan sa kolehiyo, tahimik lamang siya. Ang skul pub na pumanday sa aming pananaw, paniniwala at bumago sa aming buhay-estudyante.  Punong patnugot si Ruby Tuesday, ako bilang literary editor.  Walang masyadong kaibigan, maliban lamang sa akin at ang mga kasabayan sa diyaryo. . Ni hindi ngumingiti. Hindi nakikipag-usap sa mga kasama. Iniilagan ng mga staff writer. Ngunit kapag nagsalita na, lalo na sa brainstorming at sa presswork, lahat nakikinig sa kanya, lahat humahanga.

Sumisigaw ang Siakol, nabibingi ako sa kanta nilang Kabilang Mundo.

“Bakit ka tumigil sa pagsusulat?”

“Na-bored ako.” Isang malamig na tugon.

“Ganun lang? Kilala kita. Hindi ka sumusuko nang basta-basta.”

“Sigurado ka bang sumuko ako?”

Naiinis ako sa kanta ng Siakol. Pinindot ko ang Next. Walang kuwenta ang sumunod. Pindot ulit. Bakit ba wala akong maitanong sa kaniya ngayon? Kapag hindi kami magkasama, ang dami tanong na pumapasok sa isip ko. Alinlangan. Dagang kumakain sa aking dibdib. Ngumangatngat sa aking bawat hibla ng aking kaluluwa. Tumigil ako sa kanta ng Color it Red, Paglisan.

“For the road na ba ang kantang ‘yan?” Tanong niya.

“In the mood…”

“for something decadent?”

“Masyado kang imposible!”

“Alam mo bang sa mundo ng mga kipples, ikaw ang natatanging junk.”

“Kipple-ish! Pakiramdam mo naman, ang mundo ay tulad sa mundo ni Phillip K. Dick.”

“Mali. Gusto kong isipin na ako ang kaniyang mistress.”

Ikaw ang aking mistress at ako ang android na nanaginip sa iyo. Sa panaginip, hinahabol kita. Patuloy kang lumalayo sa akin. Nawawala. Nagugunaw mula sa liwanag. Tinatawag ko ang pangalan mo. O ang pangalan ko ang isinisigaw ko. Kahit pala sa panaginip, may alinlangan.

Kinuha ko ang natitirang Marlboro Red. Sinindihan. Humitit nang malalim. Dama ko ang bigat ng usok sa aking dibdib.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s