Itagay mo, Dude!


“So then, what do you believe in?”

“Sex and death – two things that come once in a lifetime…
but at least after death, you’re not nauseous.”

Woody Allen

Light years ang agwat ng sagot sa tanong. Binubuhay ang patay
na oras, damdamin; ang aking isip: ilaw na hinihigop ng blackhole.
Ayon sa pisika: kapag hinigop ka ng blackhole hindi ka mamamatay.
Lulutang lamang ang sarili sa walang hanggan, sa kawalan.
Ayon pa rin sa pisika: Isang lagusan ang blackhole. Tulay
na nagdurugtong sa ibang uniberso. Maaring naiibang hulagway?

Makakasalubong ang iyong sarili. Ilahas na imahen.
Isang matandang payaso na walang paniniwala, bumabati
ng magandang hatinggabi, bumubulong ng itim ang damdamin ng libog.

Nakalapag sa mesa ang bolpen at papel. Bago itong pagninilay-nilay
(Waring nahuhulog sa gitna ng Milky Way, pabulusok
sa heksagonong mundo, pira-pirasong katanungan sa sarili)
inihanda ko ang tasa, kutsarita, saka kinuha sa tokador
ang asukal (na nilalanggam) at alak. Habang hinihintay
na magkabuhay sa takore ang malamig na tubig. Dinig ko

ang kundiman ng buwan sa iniirog niyang planeta, ang serenata
ng kometa sa araw, ang tagulaylay ng matter sa katipan nitong antimatter
ang nakabibighaning bahaghari ng pulsars at quasars

sa gitna ng karagatan ng dilim. Isipin natin, magkaharap kami
ni pareng Woody, tomotoma; usapang siyensya at eksistensiya.
Batuhan ng paniniwala, pagtatanong. Pagkilala.
Takot. Alinlangan sa sarili. Desilusyon.
Isusumbat niya: maituturing na protozoa lamang ang tao
na patuloy sa paglangoy sa dagat ng kontradiksiyon at balighông buhay.

Maya-maya pa’y mainit na ang ulo ng takore, nagmumura ng usok.
Naglagay ng kaunting asukal (minura ang mga buwisit na langgam) at alak
sa tasa. Habang nagtitimpla’y patuloy na nagsalita si pareng Woody:

“Seks at kamatayan. Ito lamang ang mga tunay na ganap,
gaano man natin naisin ang buhay bilang sistema,
matutupok ang pisika sa apoy at libog,
malulunod ang matematika sa tubig at kamatayan.”
Nakangisi. Parang mersenaryong bumali sa karit ni Kamatayan.
Paano ko tatanggapin ang kaniyang sinasabi?

Iniabot ko sa kanya ang mainit na alak. Hinipan. Tumikim.
“Dude, kinakahon mo ang buhay sa seks at kamatayan.
Hindi ito maaaring maging absolutong sagot sa lahat ng katanungan.”

Uminom. Parang shot lang.
Itagay mo, dude.
“Hindi maaaring husgahan sa itim o puti ang pagtuklas sa sarili.
Sa buwan, araw, mga bituwin at planeta, maging ang grabedad.
Maaari, pagsayaw ito sa alambre, ngunit kaakibat ng sinasabi mong balintuna
ang pagkamangha ng tao sa misteryo.”

“Saan tayo dadalhin ng pagkamangha? O maaaring takot, sa misteryo.
Sinabi na sa inyong epiko, darating si Minokawa. Walang habas
niyang kakainin ang buwan, ang lahat, maging ating agam-agam.

Inimbento ng tao ang palakol, itak, kutsilyo, makina, at kompyuter.
Nabuhay siyang pinakamataas sa food web. Nilisan ang buhay sa Africa,
natagpuan ang sariling gumagawa ng apoy sa ilalim ng dilat na buwan.
Nagtayo ng gusali at obserbatoryo upang pasubalian, patunayan ang mga aral
nina Plato, Democritus, Archimedes Copernicus, Kepler, Faraday,
Newton, at Einstein. Ngunit ano ang nilikha ng tao?

Bundok ng basura. Reality show.
Sino ang kaniyang sinasamba? Si Big Brother.
Pornograpiya ng pagmamalabis ang ating sibilisasyon.”

Itagay mo, dude! Estilong round robin.
“Huwag mong kalimutan na isang sibilisasyon tayo
sa patuloy na pagkamangha. Sa musika at galaw ng planeta,
sa sayaw ng numero at lawak ng uniberso. Hinuhusgahan natin
ang ating sarili ayon sa pagiging matapat natin sa karunungan.
Saan tayo patungo? Alisin mo sa akin ang alinlangan

at mawawala sa akin ang lahat. Mauumay si Minokawa
kapag kinain niya ang buwan at kung libog lamang
ang tumpak na sagot sa misteryo ng buhay.”

“Nang unang silipin ng tao ang hugis ng buwan
Ano ang nakita niya? Isang nakahubad na diyosa at kumakaway
O isang sanggol na natutulog sa lumilipad na duyan?
Mga bata tayong nagpapalipad ng eroplanong papel
Hanggang sa dulo ng solar system upang balikan lamang ang tanong
Hinggil sa ating mga sarili. Tanong na maaaring walang katapat na kasagutan.

“Dude, kaya pa?”
“Kaya pa…isang round ulit. Itagay mo, dude!”
“Cheers.” “Cheers!”

Habang naghahalo, iniisip kong isang cosmos ang umaalon-along alak.
Sa ibabaw nito’y may isang mandaragat na lumalangoy.
Saan siya papunta? Habang buhay bang lalangoy ang mandaragat
sa batas ng lohika? Nasaan ang pampang na magbibigay sa kaniya ng pahinga?
Bakit siya patuloy sa paglangoy sa kabila ng nararanasang
balintuna laban sa lohikal na mundo?

Tumayo si pareng Woody. Binuksan ang ref.
“Lasing ka na ‘ata, dude.” “Kuha lang ng yelo. Taragis! May nalalasing ba dito?”
“Lintek na nihilist! May balak pa yatang gawing asukal ang yelo!”

Ver. 2
7 November 2011

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s