Kay Salome*


Nakatirik na matanawing kubo sa pampang ng tahimik na lawa ang iyong paghihintay. Naging panata ko na ang batiin ang tahimik na lawa sa tuwing bumabati sa akin ang takipsilim at patlang lamang ang namamagitan sa amin. Hindi mapakali ang mumunting pulang bulaklak ng camantigui at maravilla na sumisibol sa aking paanan. Namamanhid sa pagkasabik sa piling ng iyong talampakan ang mga di-tabas na batong buhay na nagsisilbing hagdanan pababa sa lawa. Sa tuwina, dinadalaw ako ng halimuyak ng nakabiting ilang-ilang sa nakabukas na bintana, waring sinasabing hindi nakakalimot sa pag-usal ng panalangin ang nipa at kabonegro habang nagsasalaysay ng pagkapagod ang mga humahapong tandang at inahin sa aking pulupo sa bubungan. Ano ang sinasabi ng lawa habang nakatanaw ang lumbay sa may bantalan? Wala siyang nakikita o naririnig maliban lamang sa sawimpalad na panata. Nagpapakilala bilang katipan, dumarating at dumadalaw. Ngunit bago pa man maibaba ang mga dala-dalang bigkis na panggatong at buwig ng saging, paulit-ulit nang bumabalik ang mga yabag ng pamamaalam.

*Unang binasa sa LIRAhan, sa pagdiriwang ng ika-150 kaarawan ni Dr. Jose Rizal. 

Advertisements

2 thoughts on “Kay Salome*

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s