Si Ruby Tuesday 2


Ito ang aking awit. Awit na naglalahad ng aking kabataan at ng aking karanasan. Ang bandang Rolling Stone at kanta nilang Ruby Tuesday. Si Ruby Tuesday at ang tamis ng strawberry na may cream. Pakiramdam ko nasa dulo ng awit ang aking katipan. Naghihintay sa akin. Umaalis. Muling bumabalik. Umaalis muli. Ganoon yata talaga, walang puwedeng magmay-ari, walang dapat ariin. Maging pag-ibig o kalungkutan. Umupo ako sa sulok at sumandal sa pader. Kahit man lang sa lamig ng pader ay makapagpahinga ang aking likod. Napakahaba ng oras dito sa kulungan.  Kung nandirito si Ruby Tuesday, tiyak na insulto na naman ang aabutin ko. Sasabihin niyang kung bakit ako naging aktibista ay kay hina ng tuhod ko. Taena, mabilis lang ang mga parak kaya kasama akong nadagit nang magkagulo sa piket line. At sasagutin niya: Tarantado, anong mahihita mo sa pagsusulat ukol sa kahirapan? Ano kayang ginagawa ni Ruby Tuesday ngayon? Kung napilit ko siyang sumama sa rally kahapon nang magkita kami, marahil kasama ko siya ngayon. O baka hindi. Mananapak lang iyon ng parak. O kakalmot ng pasistang mukha! Wala man lang akong dalang lapis o panulat man lang. Sana puwede akong makapagsulat dito. Saan ko ba nailapag ang dala kong aklat? Pinagmasdan ko ang ilang kasama na nakaupo sa gilid ng rehas. Walang bahid ng kalungkutan o kapaguran habang nagkukuwentuhan. O marahil, tulad ko, natutuhan na nilang magtago ng kanilang nararamdaman. Hindi na mahalaga ang nararamdaman basta may iisang layunin. May tinutungo ang kanilang mga paa. May direksiyon. Ito ba ang tinatawag na pagpapasiya? Na gaano man ang hirap ng pinagdadaanan, hindi maaaring sumuko, walang dapat sumuko? Hindi ako naniniwalang sumuko si Ruby Tuesday. Na wala siyang pinaglalaban. Sabi ni Rilke, walang nawawala, walang paglimot. Tayo ang sentro ng buhay at umiikot ang lahat, maging ang nakaraan, sa atin. Sa ganito natin puwedeng ariin ang buhay maging ang nakaraan. Ito lamang ang puwede nating ariin. Tumutugtug ang Ruby Tuesday sa aking isip. Sa ritmo at saliw ng melodiya, humihiwalay ang aking anino palabas ng kulungan. Paakyat ng bubong. Sa labas, umuulan. Sa dulo ng awit, nandoroon si Ruby Tuesday, nakahiga sa bubungan, basang-basa ng ulan, nakatitig sa dilim ng kalangitan. Pumatong ang aking anino sa aking katipan. Habang umiiyak ang langit, naging isang nilalang kami sa sinapupunan ng gabi.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s