Si Ruby Tuesday


Isang magandang kupal—ganito ko siya kinikilala.

Huling dekada ’90 nang una kong makilala si Ruby Tuesday. Sa tambayan ng mga ipis (tawag namin sa opisina naming sa skul pub). Bad-shot ang una naming pagkikita. Para akong si Cachupoy na nangatog ang tuhod. Nag-apply ako noon bilang staff writer. Dahil siya lamang ang tao noon sa opis, sa kaniya ko inabot ang aking bio data at maikling kuwento.

Pinagmamasdan ko siya habang binabasa ang aking maikling kuwento. Aba! Ang babaeng kupal ngumingiti. Ang alam ko, masyadong seryoso ang sinulat ko para sa ganiyang ekspresyon.

“Masarap ba ang strawberry kahit walang cream?” biglang hirit niya sa akin.

Teka, anong kinalaman ng strawberry sa sinulat ko? Mukhang ginagago lang yata ako nito, a! Tinitigan ko siya ng maigi. Sakyan ko kaya ang trip nito? Balita ko, mga super-duper ang mga estudyante dito sa pub. Pero hindi ko siya kilala. Wala pa akong nababasa kahit isa man sa mga sinulat niya.

“Ano ba ang pagkakaiba ng may cream sa wala sa strawberry? Banat ko sa kaniya.

Pero hindi ako sinagot. Muling ipinagpatuloy ang pagbabasa sa aking akda.

Muling humarap sa akin at saka nagtanong ulit:

“Nagbabasa ka ba?”

Wow. Ang dami mong tanong, ate!

“Minsan.”

“Ano mga binabasa mo?”

Saglit akong nag-isip. Kung bakit sa mga ganitong pagkakataon, nagiging blanko ang utak ko. Wala akong maalalang libro na nabasa ko na.

“Ah..Gone with the wind…”

“E?”

“ano e?”

“Bakit ka nagbabasa ng love story? Bakla ka ba?” Hindi pa rin niya inaalis ang nakaka-insultong tingin sa akin.

Putang-ama naman o! Sapakin ko kaya ito! Kababae nitong tao, sexist.

“Bakit ano ba ang binabasa mo?”

“Wala. Tamad akong magbasa kaya.”

Saka niya kunuha ang kaniyang bag at lumabas ng opis. Sa labas ng pinto, naririnig ko pa rin ang kaniyang tawa. Nakakaasar na tawa.

Kalaunan, nalaman kong aplikante rin pala si Ruby Tuesday. Bad-trip talaga!

Iba ang dating sa akin sa mga matatalinong babae. ‘yung maangas mag-isip. Tinatamaan ako ng kakaibang libog sa katawan. Macho na kung macho. Pero ganun e, sa utak ako tumitingin. Hindi sa legs o sa dede o sa hugis ng balakang. Para sa akin, utak ang nagbibigay ng lakas ng personalidad ng babae, ng kanilang tapang, at hindi sa kanilang magagandang hita o balingkinitang katawan.

Minsan sa mga debate namin sa harap ng bote ng alak, natutukso akong halikan ang kaniyang labi. Angkinin ang pisikal na obra hanggang malasing ako ng kaniyang nakatagong sining.

Trip niyang pakinggan ang Rolling Stone, samantalang ginigiit niyang si George Harrison lamang ang magaling sa Beatles. Lagi naming pinagtatalunan kung sino sa dalawa ang pinakamagaling na banda. Pautot na lamang daw ang kanilang mga melodiya na ginawa dahil sabog sila sa LSD. Ginigiit ko namang ang lahat ng kanta ng Rolling Stone ay parang tugtug ng mga sirang electric fan. Siya nga yata ang epitome ng kontradiksiyon sa dahilang nahuhuli ko siyang umiiyak kapag pinapangkinggan ang Something. Ako? Hindi ako mahihiyang sabihin na ang Ruby Tuesday ang tanging kantang nakapagpapaiyak sa akin.

Walang pinaniniwalaang pilosopiya si Ruby Tuesday. Walang pinaniniwalaang sistema. Bakit pa? Heto ang laging sinasabi niya sa akin. Hindi naman daw siya ipinanganak sa mundo para maintindihan ang lahat ng bagay.  Basta hindi ako nagpapaka-bullshit, turan pa niya. Ang problema nga daw sa mundo ay ang mga taong laging sinasabi na nasa kanila ang sagot, ang katotohanan. Kaya galit na galit siya sa akin kapag binabanatan ko siya ng Marxism. Maliit lang daw ang titi ni Karl Marx kaya desperadong naisulat ang Communist Manifesto. Lagi niya akong binabara sa tanging pinaniniwalaan niyang pilosopiya: Cogito, ergo, Orgasm. Kaya tinutukso ko siya kung nasa libog nga ba ang kasagutan ng lahat ng alinlangan. Marahil ganoon nga lamang. Marahil nasa katawan namin ang kasagutan para mawala lahat ang aming agam-agam. Sa tuwing nagtatalik kami, hindi ko maiwasang hindi huminto ang aking labi kapag hinahalikan ko siya sa leeg. Siya nga yata ang nagmamay-ari ng pinakamagandang leeg. Pakiramdam ko nandoroon ang kaniyang kalungkutan. Ang mga di masabing salaghati. Pakiramdam ko nasa kaniyang leeg ang buod ng buhay, ang esensiya, ang lahat ng damdamin. Pakiramdam ko nagdadalamhati sa kaniyang katawan ang pinakamagandang hugis ng kaniyang katawan. Pakiramdam nandirito sa kaniyang ang lahat ng kalungkutan ng mundo. Siya, bilang babae, isang babae, ay nasa kaniyang balikat ang lumbay. Siya, bilang babae, isang babae, ang siyang nagbubuhat ng lahat ng lumbay sa mundo.

Isang araw, ipinakita niya sa akin ang kaniyang ginagawang nobela. Binasa ko ang pamagat: “Love, Sex, and Revolution”. May mga rebisyon ang ilang mga pahina. Sinabi niyang may tatlong taon na niyang sinusulat. Itago ko raw. “Bakit ayaw mong tapusin?” “Bakit pa?” “Para isali sa kompetisyon,” ang turan ko. Ngumiti siya. “Alam mo namang hindi ako nagsusulat para sa mundo, hindi ba?”  “Ang laki ng problema mo. Gusto mo sa iyo umiikot ang mundo.” “Sapagkat ayokong malaman o maramdaman ng ibang tao esensiya ng kuwento. Ayokong angkinin ng mundo. Gusto ko ako lamang ang nagmamay-ari at nakakaramdam ng pagmamahal na iyon.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay. Hinalikan. Naalala ko ang kaniyang tanong na masarap ba ang strawberry kahit walang cream. “Sa palagay ko alam ko na ang sagot sa tanong mo sa akin,” ang sabi ko sa kaniya. “Alin doon?” “Palitan mo ang salitang “sex” ng “strawberry” ang pamagat ng iyong nobela.” Ngumiti siya. Palatandaang nakuha na niya ang ibig kong sabihin.

Gaano nga ba kasarap ang strawberry kapag may cream?

Advertisements

5 thoughts on “Si Ruby Tuesday

  1. Nabasa ko na. Nakakatuwa. At oo, masarap ang strawberry kahit walang cream. Maraming bagay na masarap on themselves only 🙂 isa na dun ang –tooot— 🙂 magandang araw! 🙂

  2. E.

    Pero hindi nga ba’t mas masarap ang strawberry kapag may cream o mas masarap na ang cream kahit walang strawberry?

    Thank you for inviting me. Sige sasali ako. 🙂

  3. ruby tuesday din at i can’t get no satisfaction ang kantang nagustuhan ko mula sa rolling stone.

    magaling kang magsulat. naipapahid mo sa napakagandang paraan ang isip at damdamin na nasa loob ng kwento ninyong dalawa.

    magandang araw.

  4. Hello!

    salamat. Okay na sa akin na maiparating ko ng malinaw ang damdamin ng persona. masaya na ako dun. hehe

    wild horses din, panalo! let’s rock!

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s