Pangláw


Ikaw ang dahilan kumbakit kailangan kong tahakin ang landas na iniwan ko na. Ikaw na pinangakuan ko ng walang hanggan. Ako na nagako sa iyo ng walang hanggan.

Narito ka sa aking silid. Tulad ng iyong nakagawian ay hahalungkatin ang aking mga libro. Guguluhin ang payapang uniberso  sa aking silid. Habang nakatitig sa iyo, sasabihin kong wala kang pinagkaiba sa mga babae ni Tony Leung sa mga pelikula ni Wong Kar Wai.

Magiging orasan ng pagtatagpo sa ibang panahon ang nakasindi kong yosi. Magtatagpo tayo sa tren. Sa loob ng tren na hanggahan ng lahat ng damdamin, naisulat man o naibigkas.

Sa aking silid, kukumbinsihin mo akong hindi nagtalik sina Tony Leung at Maggie Cheung sa In The Mood For Love.

“Ano ba sa Filipino ang Nostagia?” Tanong mo.

“Pagsakay sa tren,” wika ko.

Parang pelikula. Tulad sa mga paborito nating pelikula.

Bakit ba lahat halos ng eksena ng paghihiwalay sa pelikula ay nangyayari sa istasyon ng tren? Sa pagsakay sa tren. Anong mayroon sa tren at kailangang doon magtagpo at maghiwalay? Bakit sa tren tayo nagtapo at doon naghiwalay?  Bakit kailangan sa tren magtapo sina Ethan Hawke at Julie Delpy o bakit sa istasyon ng tren magpapaalam ang magkasintahan sa My Sassy Girl o bakit kailangag sumakay si Tony Leung sa tren para makabalik siya sa 2046?

Hindi ka naniniwalang si Tony Leung lamang ang nakabalik sa 2046. Paano si Black Widow, katwiran mo. Hindi ba niya minahal si Tony Leung? Mali. Sila ang mga minamahal. Tanging ang nagmamahal lamang gaya ni Tony Leung ang may karapatang makabalik sa 2046. Masisira ang kuwento kapag tinanggap ni Faye Wong ang hamon ng alaala. Walang kuwento sa kanilang kuwento kapag parehong bumalik ang minamahal at nagmamahal sa 2046. Anong mangyayari kapag parehong nagsulat ng nobela sina Ethan Hawke at Julie Delpy sa Before Sunset? Nasaan ang kontradiksyon sa mga kuwentong pag-ibig kapag hinanap ni Maggie Cheung si Tony Leung sa 2046?

Magtatalo tayo hanggang umaga. Magtatalo tayo hanggang sa muli nating pagtatagpo dito sa loob ng mumurahing kapihan, malapit sa istasyon ng tren kung saan ka nakipaghiwalay sa akin. Kumusta ka na? Mukha yatang hindi ka na sanay uminom ng kape at hindi na rin ako sanay na magyosi. Kumbakit kailangan natin ng kuwento para masabing nagmahal tayo. Nagmahal dahil nawala. May umalis. May naghintay.

Sino ba sa atin ang nagpaalam? Sino ang umalis? Sino ang naghihintay?

Saka mo ilalabas ang dala mong libro. At itatanong mo sa akin kung ano nga ba sa Filipino ang nostalgia. Muli, magiging orasan ng pagtatagpo natin sa ibang panahon ang nakasindi kong yosi. Ang hindi ko na maubos na yosi. Narito tayo sa aking silid. Muli mong itatanong habang nagbabasa ng libro: Ano ba sa Filipino ang nostalgia?

Pangláw, mahal. Pangláw.

13 Enero 2011

Ver. 2

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s